November 2010

Ik heb besloten mijn paard ter verkopen. Mijn paard is altijd maar sterk, opstandig, moeilijk te rijden... wat ik ook doe, echt lekker rijden doe ik sporadisch. Het is keer op keer een gevecht en ik ben daar helemaal klaar mee! Duidelijk is dat we er allebei geen plezier in hebben. Zijn wij dan niet die ideale combinatie of kan ik dan toch echt niet rijden? Kortom het is maar hobby en deze frustratie gaat nu stoppen.

Ik zat op Marktplaats om een advertentie te plaatsen. Ik zag een andere advertentie en het woord rechtrichten trok mijn aandacht. Zodoende kwam ik op de website van Stal Mireille uit. Ik had wel eens gehoord dat mijn paard niet recht was, maar had geen idee wat daar de gevolgen van konden zijn. Na het lezen van de informatie op de site, dacht ik "ik geef ons nog 1 kans". Ik heb Mireille vervolgens een mailtje gestuurd en uitgelegd wat mijn probleem was. Kort daarna had ik mijn eerste les.

Omdat ik toch niets meer te verliezen had, ging ik er eigenlijk heel open in. Ik dacht "ik zie het wel, erger kan het niet worden!" Tot mijn grote verbazing merkte ik al tijdens de eerste les dat mijn paard wel degelijk kon loslaten en ontspannen.. Blijkbaar moest ik dat ook doen... . Voorafgaand aan de les hebben we wat theorie besproken. Dat was heel verhelderend, ik heb me werkelijk afgevraagd waarom ik dat zelf niet eerder had kunnen verzinnen... Ik voelde me schuldig tegenover mijn paard omdat ik zolang heb lopen trekken en plukken. Logisch dat hij opstandig werd!

Twee weken later heb ik een stage gedaan. Ik heb 3 dagen meegelopen bij Mireille en Anja. Iedere dag 2 keer les. Ik heb in die dagen de basisbeginselen van het rechtrichten geleerd. Af en toe had ik miscommunicatie met mezelf. Ik snapte wel wat ik moest doen, maar mijn handen deden iets anders... Maar oefening baart kunst en mijn paard 'veranderde' van een sterk paard in een paard die ik kon sturen! Grappig was dat hij heel snel door had wat de bedoeling was... Doordat ik nog wat onhandig was belemmerde ik hem een beetje. Maar ondanks dat ging het toch heel goed.

Eenmaal weer alleen aan het rijden ging het rijden steeds beter. Het was echt niet zo dat hij meteen perfect liep, maar iedere keer dat ik rijd bereik ik wat ik bereiken wil. Een ontspannen paard, dat zijn rug loslaat, gaat zakken, bestuurbaar wordt, noem maar op!
Voorheen was ik alleen maar bezig met ''hem aan de teugel rijden". Hij moest eerst nageven en dan kon ik gaan rijden. Nu heb ik ervaren dat je eerst moet gaan rijden/rechtrichten en dat het nageven vanzelf komt. Het nageeflijk krijgen doe je niet door vast te houden en slofteugels aan je paard te knopen. Dat hij nu lekker los is en ik aanleuning krijg zie ik als een beloning voor het eerlijk rijden van mijn paard!

Ook ben ik nu met de theoriecursus Klassieke Dressuur begonnen. Hierdoor maak ik me de theorie eigen en kan ik straks nog beter snappen wat ik voel en hoe ik bepaalde dingen op kan lossen. Maar het belangrijkste is dat ik weer plezier heb in het rijden! Ik krijg de indruk dat mijn paard het ook een stuk leuker vind! Eerder ging hij altijd met z'n kont naar me toe staan, nu komt hij knuffelen!

Mireille, ik heb je al eens eerder gezegd hoe blij ik ben met je lessen, maar nogmaals THANKS!!!

Liefs Annelies en Quanta Cura