Juni 2007

Ik ben Claudia, bijna 41, geen super-ruiter en zonder eigen paard, maar wel is het omgaan met, in de buurt zijn van en uiteraard het rijden op paarden mijn grote passie

Belangrijk vind ik daarbij dat het paard zo veel mogelijk volgens zijn aard paard mag zijn, dus dat er zowel fysiek als ook psychisch respectvol en eerlijk met hem wordt omgegaan.
Een van mijn belangrijkste inzichten sinds ik het paardrijden 4 jaar geleden weer heb opgepakt, is "het ligt ALTIJD aan de ruiter, NOOIT aan het paard".

Pele is mijn bijrijpaard. Hij is bijna 21, ik rij hem twee keer per week.
Toen ik hem in september 2005 leerde kennen, beschreef iedereen op stal hem als 'het paard dat altijd met zijn neus in de lucht loopt'. En dat klopte: ik had een paard onder me dat zijn rug wegdrukte, zijn neus in de lucht stak en geen contact met de teugel aanvaardde, laat staan wist wat nageeflijkheid was.

Ik ben toen gaan zoeken naar hoe ik het beestje toch kon overhalen om te gaan ontspannen, maar met mijn beperkte rijkunsten kwam ik er niet echt in verder.
Ik heb met heel veel mensen gepraat en heel veel ruiters om advies gevraagd, maar niemand kwam met een bruikbaar antwoord.

Totdat ik op een dag besloot om met een vriendin, wiens paard met behulp van Antoine de Bodt weer rad was gaan lopen, mee te gaan naar een clinic van die 'rare Belg'.
En Pele mocht ook mee. Antoine heeft ons toen aan de longe genomen om mij te helpen Pele duidelijk te maken wat we van hem wilden, en daar zat ik dan: binnen 3 minuten ging het eeuwig in de lucht gestoken hoofd zakken, kwam er een nog wat wiebelige, maar lichte aanleuning, en voelde ik de rug onder mij loskomen.
Mijn mond viel ervan open (dat is op video vastgelegd)!
Ik besefte toen dat Pele dus al lang wist HOE hij moest ontspannen, maar dat alleen geen van zijn ruiters in zijn lange paardenleven er ooit in was geslaagd om hem dat ook op zo'n manier te vragen dat hij KON ontspannen!
Kortom: ik had mijn antwoord gevonden en wilde er nu alles over leren.

Pele en ik zijn er natuurlijk nog lang niet.
Maar het brave oude paardebeest leert nu langzamerhand hoe hij correct onder de ruiter kan lopen. Hoe hij daarbij kan ontspannen, ruimer kan gaan bewegen, zijn achterhand wat meer onder kan gaan brengen. Hij begint ook mijn hand te vertrouwen, neemt steeds beter de aanleuning, wordt steeds makkelijker nageeflijk.
Ik ben ongelofelijk blij met deze eerste stappen richting een gezond en correct lopend paard. En ik vind het zo knap dat het oude beest dat zo snel oppakt en begrijpt. En ik ben trots dat IK hem dat mag leren - met hulp van Mireille natuurlijk.

Mireille is erg goed in helder en to-the-point uitleggen waar het om draait.
Ze laat je ook niet wegkomen met oefeninkjes doen, ze eist dat je zo lang doorvraagt tot je echt hebt begrepen WAAROM je moet doen wat je doet - dat vind ik een ijzersterke en heel belangrijke eigenschap van een instructeur.
Ze is ook stellig in haar correcties op je rijden, maar altijd rechtvaardig en met de bijbehorende uitleg.
Verder blijkt uit alles wat ze zegt een grote betrokkenheid bij het welzijn van paarden: het paard waar ze op dat moment les aan geeft, maar ook haar eigen paarden en die, die ze in training heeft staan. En precies dat hart voor het paard vind ik essentieel bij een rij-instructeur.

Om een lang verhaal kort te maken: Pele en ik zijn erg blij dat we Mireille zo dicht in de buurt hebben!

Claudia Dohm
Den Haag