April 2007

Mijn echte eigen paard Lionheart

Lionheart (Lacapo x capitool II) kocht ik bij een bevriende fokker in Friesland als veulen van 4 dagen oud.
Aangezien ik na mijn opleiding in Deurne altijd in het bezit ben geweest van een eigen paardenbedrijf, kocht ik ieder jaar een veulen in Friesland.
Op de meeste veulens werden anderen verliefd en werden zij, als het klikte tussen paard en nieuwe eigenaar, verkocht.
Alleen Lionheart, die bleef in mijn bezit.

In de winter liep hij bij mij op het bedrijf en in de zomer ging hij terug naar Friesland om daar verder (op) te groeien op een groot weiland met andere opgroeiende paarden van de fokker zelf.
De band tussen ons werd steeds hechter, ik ben altijd zakelijk m.b.t. het houden van paarden, maar Lionheart (Leo voor intimi) heeft een plek veroverd in mijn (zakelijke) hart.

Op ongeveer 4 jarige leeftijd ben ik begonnen Leo zadelmak te maken en verder in te rijden.
Het zadelmak maken ging super, wat een cadans heeft dat paard, hij swingt onder de man en is moeilijk uit te zitten.
In mijn opleiding had ik geleerd niet te veel aan een paardenmond te zitten en met een stille hand te rijden, zo geleerd zo gedaan.
Ik had Leo ongeveer 10 x gereden, toen hij kreupel ging lopen. De dierenkliniek had de diagnose dat Leo waarschijnlijk een trap tegen zijn boeg had gehad en daarom boegkreupel was.
Na een tijd op rust leek het beter te gaan, maar al snel werd Leo wederom kreupel (diagnose bekkenscheefstand, hoofdpijn etc.).
Het werd van kwaad tot erger tot hij uiteindelijk alleen nog maar omhoog ging en niet meer voorwaarts te krijgen was. Hij durfde onder de man geen stap meer te zetten, en we waren inmiddels een jaar verder.

Op dat moment kwam Mireille bij mij op stal staan en zij was bezig met het leren rechtrichten van paarden.
Mireille vertelde dat Leo scheef was en doordat hij extreem rechtsgebogen was, zich steeds op zijn linker schouder liet vallen en daardoor niet meer vooruit kon lopen omdat hij letterlijk bijna "viel".

Via Mireille ben ik samen met Leo bij Antoine de Bodt gekomen. En met behulp van Antoine heeft Mireille Leo letterlijk geleerd om stapje voor stapje weer te lopen, door hem steeds weer op vier benen te zetten zodat hij zijn rug kon leren ontspannen.

We zijn nu dik 1 jaar bezig. Het was een zwaar jaar voor ons beiden. Steeds als ik dacht dat het ons lukte, maakte Leo zich onder mij weer scheef met als gevolg onder andere telgang of wegspringen.

Leo is een supergevoelig paard, dus als de ruiter maar even scheef zit of Leo niet verticaal rechthoudt dan laat Leo het je direct weten.

Omdat ik Leo niet regelmatig kan rijden, en hij dit wel nodig heeft om sterker te worden, rijdt Mireille hem op dit moment.
Al vind ik het heel erg dat ik niet voldoende tijd heb voor mijn echte eigen paard, geeft het mij wel een goed gevoel om Leo onder Mireille zo te zien groeien (zowel spier- als rijtechnisch).

Ik hoop snel klaar te zijn met al mijn werkzaamheden, en dan weer samen met Leo en Mireille verder te leren.

Groetjes Harrie Boekholtz