Mei 2009

Mijn naam is Jolanda de Wit en ben 28 jaar oud.

Ik rijd sinds mijn 10de en op mijn 12de kreeg ik mijn pony Saffier.
Die kon in het begin alleen maar racen en regelmatig ging ik op zijn rug in volle vaart door de bak.
Bijna iedereen dacht dat hij snel weer weg zou zijn omdat hij veel te sterk was voor mij als 12 jarige maar uiteindelijk heb ik het tegendeel kunnen bewezen en werden we echte maatjes. Uiteindelijk behaalden we zelfs een winstpunt in het M dressuur!

Op 26 jarige leeftijd heb ik Saffier in 2006 helaas moeten laten inslapen.

In de tussentijd kwam Ma Belle erbij. Zij is nu 15 jaar waarvan al bijna 13 jaar in mijn bezit. Ook met Belle ben ik door de jaren heen echte maatjes geworden.

Belle was een probeersel van een fokker bij mij uit de buurt. Deze fokker had een merrie die heel moeilijk drachtig werd en daar zetten ze een jonge hengst bij.
Er kwam een veulen uit met vier witte benen waar ik als een blok voor viel. En zo kwam Ma Belle als 2 en half jarige in mijn bezit.

Ik heb haar zelf ingereden wat erg makkelijk ging. Zadel erop en ik kon zo wegrijden.

We hebben tot het L1 dressuur wedstrijden gereden en ook nog wat springwedstrijden.

En in die tijd versleten we vele instructeurs. In het begin ging het nog wel prima maar na verloop van tijd ging het me allemaal te snel. Belle kwam bij wijze van spreken koud uit stal en moest gelijk al met de kop in de krul etc en dat trok ik niet meer.
Mijn reacties op deze lessen waren verschillend. Regelmatig gooide ik mijn zweep door de bak of ik ging zelf de les uit. Maar andere keren reed ik gewoon zelf verder en luisterde niet meer naar wat de instructeur me vertelde.

Eind 2007 begon een periode van kreupelheid en dierenartsbezoeken. Belle is 3 x bij de kliniek geweest en iedere keer was het een ander been waar ze aan kreupelde. Na die 3e keer ben ik niet meer teruggeweest en heb toen mijn eigen plan getrokken. Zodra ze weer goed was ben ik voorzichtig weer gaan rijden en al was het niet intensief, ze bleef goed lopen en dat is tot op de dag van vandaag het geval.

Mijn kennismaking met Mireille ging als volgt.

Onze vereniging had een clinic georganiseerd over het rechtrichten middels de Antoine de Both methode en deze werd gegeven door Mireille.
Zelf had ik er nog nooit van deze methode gehoord en helaas kon ik er die dag niet veel van zien. Maar na enige positieve reacties gehoord te hebben besloot ik een kijkje te nemen op haar site en zag dat deze methode zelfs voor kreupele paarden goed kon werken.

Ik stuurde een mail met daarin uitgelegd wat onze problemen waren en na een nog een telefoongesprek ben ik uiteindelijk een hele dag in Nuland geweest om Mireille aan het werk te zien.

Heb daar veel verschillende niveaus gezien en ook hoe de methode in zijn werk gaat, maar vooral de totaal andere manier van rijden.

Een week later kwam Antoine de Bodt zelf in Gouda om een clinic te geven en ook daar ben ik de hele dag bij geweest.

Aangezien Mireille daar ook was heb ik haar gevraagd of ik een hele week met mijn paard kon komen trainen om te kijken of het wat voor ons was.

Zo gezegd, zo gedaan!!

Ik heb er een hele week meegedraaid en veel gereden met Bell en ook op 2 paarden van Mireille om te voelen hoe het is als paarden al helemaal zijn doorgereden volgens deze methode.

Belle en ik pakte het goed op en al na een paar lessen voelde die verandering goed. Hoewel die omschakeling van rijden niet makkelijk is, zeg maar gerust moeilijk omdat je helemaal opnieuw moet beginnen, heb ik besloten er wel mee door te gaan.

Als alles goed blijft gaan hoop ik toch nog heel wat jaartjes met Bell te kunnen blijven rijden. Al is het niet voor het wedstrijd gebeuren maar puur voor ons plezier en met de hulp van Mireille gaat dat zeker lukken.

Groeten Jolanda en Ma Belle.