Juli 2010

Hallo allemaal,

Mijn naam is Kim Driessen en ik ben 24 jaar oud. Ik ben al acht jaar de trotse eigenaresse van een Welsh merrie met de naam Bisous. Bisous is 18 jaar oud en heeft het uiterlijk van een echte pennypony. Ze is een schat tegen mensen maar alles wat vier benen heeft moet oppassen. Een wolf in schaapskleren wordt ze op stal genoemd. Ik heb Bisous op mijn 16e verjaardag gekregen en geniet nog iedere dag. Ze is mijn allerbeste vriendin!

Voordat ik Bisous kreeg heb ik op verschillende maneges gereden, maar na het krijgen van een eigen pony was dat snel afgelopen en kreeg ik privéles. In totaal heb ik bij twee instructrices gereden en dacht dat ik goed bezig was, voornamelijk bij mijn laatste instructrice. Ondanks dat ik nooit wedstrijden met Bis heb gereden, wilde en wil ik niet doelloos in de bak rond hobbelen. Stukje bij beetje moeilijke oefeningen leren en beheersen en daarbij een betere ruiter worden is mijn ambitie. Plezier voor twee staat hierbij altijd voorop. Eind vorig jaar had ik geen plezier meer in paardrijden en aan Bisous zag ik ook dat ze niet happy was. Ik volg een drukke HBO studie wat me erg veel kruim kost, paardrijden op mijn pony is mijn ontspanning en houdt me op de been. In die tijd was ik gedemotiveerd om te gaan rijden, hoe kon ik nu geen zin hebben om op mijn geweldige merrie te rijden. Het rijden ging voor geen meter en een hoop frustratie was het gevolg.

Op dat moment is er een knop omgegaan, er moest wat gebeuren. Als Bisous iets niet verdient is het wel een gefrustreerde baas. Ik ging op zoek naar een andere instructrice. Mijn vriendin Rachel reed bij Mireille en adviseerde me eens een lesje te nemen. In het begin wilde ik er niets van weten, waarom weet ik eigenlijk niet. Ik denk bang voor het onbekende en bang voor reacties van anderen. Toch heeft dit advies van Rachel wat bij me gedaan, ik heb me verdiept in de methode en geen kwartjes maar hele euro's vielen op zijn plaats. Ik vroeg dingen van mijn pony die ze toen helemaal niet kon. Ik ben toen bij een les van Rachel gaan kijken en heb toen een afspraak bij Mireille gemaakt voor een 1e les.
In het begin hadden Bisous en ik (maar voornamelijk ik) het niet gemakkelijk. Alles maar dan ook alles wat ik deed was fout. Een ontzettend rot gevoel, zeer confronterend maar anderzijds ook heel verhelderend. Ik heb me een hele poos schuldig tegenover Bisous gevoeld en heb weleens gedacht dat ik misschien beter een nieuwe fiets kon kopen.

Gelukkig heb ik doorgezet, want het gevoel wat ik tijdens de les stukjes voelde was hemels. Dit is pas paardrijden! Mijn plezier in paardrijden was helemaal terug, zelfs nog heviger dan voorheen. Heerlijk dat je nooit meer een conflict hebt met je dier. Je begrijpt de reactie van je paard waardoor er geen conflict ontstaat. Ik ben zo blij dat ik naar het advies van Rachel geluisterd heb. Het beste advies ooit, Rach bedankt! Helaas ben ik pas laat achter deze heerlijke manier van rijden gekomen maar beter laat dan nooit… Ook nu heb ik het vaak nog steeds moeilijk met rijden, maar ik blijf volhouden! Voor mij nooit meer een andere manier van paardrijden dan deze!

Mireille ik hoop nog heel veel van je te kunnen leren, bedankt dat je in me bent blijven geloven al was dat in het begin bijna onmogelijk.

Mireille dank je wel! Ik ben helemaal fan!
Liefs Kim