Januari 2009

"Ik ben Lotte Sanders en samen met mijn paard Naomi ben ik een aantal weken in training geweest bij Stal Mireille.

Naomi is een prachtige, eigenwijze en pittige tante van tien jaar, maar vooral mijn trots en oogappeltje. Ik heb haar van mijn fantastische ouders gekregen toen ze net vijf jaar was, zelf was ik toen vijftien. Toen ik haar kreeg kon mijn geluk niet op, een droom die eindelijk uitkwam. Helaas wist ik toen al dat het een hele kluif zou worden om met Naomi aan de slag te gaan, ik ken Naomi namelijk al van veulen af aan. Ik weet waar ze is opgegroeid en ik weet dingen over Naomi die je als dierenliefhebber liever niet zou weten.

Maar goed het verleden is het verleden en ik had eindelijk mijn eigen paard dus ik ging met haar aan de slag. In de vijf jaar dat Naomi in mijn bezit is hebben we hoogtepunten gehad maar nog veel meer dieptepunten. In deze vijf jaar hebben we al verschillende hoefsmeden versleten, ze moet niks van vreemden hebben en in het begin kon er geen man in haar buurt komen. Ze sloeg ze letterlijk van zich af en niet iedere smid pikte dit waardoor er helaas wel eens wat klappen vielen en als vijftienjarig meisje heb je dan niet veel te zeggen.

Naomi heeft zelfs een keer een dierenarts een gebroken arm getrapt omdat hij haar temperatuur op wilde meten. Het advies van deze arts was `in laten slapen` want `hier was toch niks mee te beginnen` ( op dat moment liep ze kreupel door een oude rugblessure). Uiteindelijk zijn we met haar voor die rugblessure naar een kliniek gegaan ( Ik had haar toen nog geen half jaar). Uit de foto's bleek dat er iets met de ruggenwervels/spieren was en dat fysiotherapie de oplossing zou zijn. Dus zodoende kwam er een fysiotherapeut, de fysiotherapeut had het niet makkelijk met Naomi maar uiteindelijk was het gelukt.

Probleem opgelost dacht ik dus ik ging weer rijden en lessen. Ondertussen naar een andere stal gegaan omdat iedereen bang geworden was voor Naomi en dat maakte het voor ons niet makkelijker. Meerdere malen van instructeur gewisseld omdat er geen manier bleek te zijn om ontspannen met Naomi te kunnen rijden. Het rijden was vaak een gevecht en de ene keer uitte zich dit in wegrennen en de andere keer in staken. Fysiotherapeut is er ook nog meerdere malen bij geweest en dan ging het weer even goed.

Een jaar geleden zijn we weer verhuisd naar onze huidige stalling in Alverna, het bevalt ons hier super. Sinds Naomi hier staat is ze een heel ander paard geworden. Ze mag lekker in een grote kudde staan (voorheen moest ze altijd alleen want ze was 'gevaarlijk'). Ze laat veel meer toe van vreemden en met mannen heeft ze ook bijna geen problemen meer mee.

Maar het rijden wilde nog steeds niet vlotten. Ze had hele goede momenten maar ook maanden dat ze stijf en/of kreupel liep. Ik heb er 3 maanden geleden een osteopaat bij gehaald (na weer een aantal maanden niet rijden). Deze heeft Naomi behandeld en mij getipt om eens op zoek te gaan naar een andere manier van rijden omdat ik steeds weer tegen hetzelfde probleem aan liep. In totaal heb ik toen vijf maanden niet gereden omdat ik niet meer wist wat ik met Naomi aan moest. Na de tip van de osteopaat heb ik verschillende sites bezocht en uiteindelijk ben ik bij Stal Mireille terecht gekomen. Ik heb toen contact met Mireille opgenomen en eigenlijk was voor mij al vrij snel duidelijk dat ik deze weg in moest slaan om ontspannen en zonder kreupelheden met Naomi te kunnen rijden.

1 November was het dan zover, Naomi ging in training bij Mireille.

De nieuwe start:
Mireille is begonnen met longeren aan de dubbele longe en ik zag haar met de dag veranderen. Ze liep hierdoor al zo anders, zoveel ruimer. Na 2 weken is Mireille Naomi gaan rijden. Naomi was pittig scheef (rechts gebogen) en zo strak als een plank. Maar de tweede keer dat Mireille er op zat wist ik al niet wat ik zag. Mijn paard liep met een correcte beenzetting EN ontspannen. En de galop die Naomi toonde was helemaal geweldig! De galop die Naomi bij mij had was altijd ongecontroleerd hard of ze viel er steeds uit. Nu zag ik een ontspannen galop zonder hard te gaan of er uit te vallen! Heerlijk om je paard zo te zien lopen.

Na een paar keer mocht ik Naomi zelf uitstappen, volgens Mireille en mijn moeder had ik een smile van oor tot oor. Het zat zo lekker, totaal niet te vergelijken met hoe het vroeger zat maar toch ook weer heel vertrouwd. Eindelijk zat ik weer op mijn eigen paard. Vanaf dat moment heb ik een paar keer op VVV Texel gelest. Wat een geweldig paard maar wat vond ik het moeilijk om het rijden onder de knie te krijgen. Gelukkig was Mireille er om ervoor te zorgen dat ook ik deze methode onder de knie kreeg.
Ik mocht Naomi steeds vaker van Mireille over nemen en na een weekje mocht ik Naomi vanaf het begin zelf rijden.

Makkelijk is het voor ons beide zeker niet geweest. Het heeft heel wat zweet en bij mij ook nog wel wat traantjes gekost maar ik heb er geen moment spijt van gehad om deze weg in te slaan! Het is heerlijk en het geeft zo'n goed gevoel om je paard ontspannen en met een los lichaam te zien lopen. In eerste instantie was het de bedoeling om een maand te blijven maar we hebben er toen nog 2 weken aan vast geplakt om de puntjes op de i te zetten zodat ik thuis zelf aan de slag kon.

Eindelijk was het weekend aangebroken dat ik haar mee naar huis mocht nemen, maar na 2 dagen proberen om Naomi op te trailer te zetten, hebben we besloten Naomi nog even bij Mireille te laten. Ze ging er voor geen mogelijkheid op.

8 Januari komt Petra Vlasblom ons helpen en hopelijk kan ze dan eindelijk mee naar huis! In de tussentijd rijd ik Naomi zoveel mogelijk zelf en neem ik af en toe nog een extra lesje!

Nooit had ik verwacht nog echt te kunnen rijden op Naomi, maar niets is minder waar. Ik zit er weer op en gaat het goed met ons! Ik ben Mireille dan ook eeuwig dankbaar dat ze Naomi weer rad heeft gekregen en dat ze mij op zo'n fijne manier ook weer heeft leren paardrijden! Super!

Mireille en natuurlijk "hoofdstalmeester" Anja ontzettend bedankt voor de goede zorgen en de gastvrijheid!