November 2011

Het was liefde op het eerste gezicht, maar niet veel later kwamen we in een relatiecrisis…..

In juni 2010 kocht ik mijn eerste eigen paard. Na een zoektocht van enkele maanden kwam Aischa op mijn pad, een toen 5 jarige KWPN merrie, netjes beleerd, bekend met de basis dressuuroefeningen. Ik was op slag verliefd en na een paar keer proefrijden werd ze van mij. Ik begon thuis met trainen en leste 1x per week. Eind 2010 moest ik helaas aan mijn schouder worden geopereerd waardoor ik bijna 4 maanden uit de roulatie lag. Aischa werd ondertussen doorgereden door een ervaren amazone. In maart 2011 kon ik het rijden weer gaan oppakken, maar dat viel wel tegen in het begin. Mijn paard was onrustig, tegendraads en wist me er in korte tijd twee keer af te bokken. Ik ben geen 18 meer en heb de nodige medische voorgeschiedenis, en die valpartijen kwamen behoorlijk hard aan. Dat moest toch niet de bedoeling zijn, maar het lag vast aan mij, ik had weer een poos niet gereden dus ik zou wel weer moeten wennen.

In juni 2011 bracht ik haar voor het eerst uit op een wedstrijd (B-niveau). In eerste instantie leek het fijn te gaan, voor de zomervakantie haalden we in 1 wedstrijd zelfs nog 5 winstpunten en ik was in de wolken. Maar na die wedstrijd in juli ging het alleen maar bergafwaarts. Mijn paard was chagrijnig en dwars in de lessen en met het rijden. In de wedstrijden was ze opgefokt en leek het alsof ik op een gespannen elastiek zat wat ieder moment kon knappen. Voor mijzelf als nog niet superervaren ruiter niet echt een fijn gevoel, maar ik wist niet hoe ik het moest doorbreken. Tijdens het lessen zat ik met spierpijn in mijn armen op mijn paard, ik moest zoveel kracht zetten om haar bij me te houden… Dit kon toch niet de bedoeling zijn en ik werd zelf ook steeds negatiever omdat het rijden niet goed lukte. Om ontspanning te zoeken nam ik haar een keer mee op buitenrit en ook daar ging het bijna helemaal mis. Aischa ging vreselijk draaien, weglopen, kwam omhoog en deed van alles waar ik niet op zat te wachten.
Na veel gezocht te hebben op internet kwam ik langs de site van Mireille. Ik had al e.e.a. gelezen over rechtrichten en de methode Antoine de Bodt en ik besloot de stoute schoenen aan te trekken. Ik had een kennismakingsgesprek met Mireille waarin ik haar een filmpje liet zien van een van mijn laatste wedstrijden. Ze vond het ronduit “shocking” en confronteerde mij met mijn tekortkomingen als ruiter. Niet leuk om te horen dat je een kneus op een kneus bent, maar wel eerlijk en recht door zee en ik wist wel waar ik aan toe was. Een week later heb ik haar gebeld en 2 weken daarna ben ik bij haar begonnen met een 3-daagse stage. In de tussentijd had ik nog 1 wedstrijd op het programma staan, en dat werd een deceptie: mijn paard was zo gespannen dat ze me tijdens de proef eraf heeft gegooid. Ze ontplofte onder me. Ik ben zo ontzettend hard gevallen en daarmee mijn laatste nog overgebleven zelfvertrouwen kwijtgeraakt.

Vanaf de eerste minuut dat in de les op mijn paard zat, ging er een wereld voor me open. Ook ik moest, zoals vele anderen, wennen aan het “grote” sturen en ik voelde me echt een totale beginner. Ik zat totaal scheef op mijn paard, mijn balans was bagger, ik hanteerde de verkeerde technieken en dwong mijn paard in posities waar ze niets mee kon. In de dagen en de weken daarna zag ik mijn paard onder me veranderen, van een gespannen elastiek naar een ontspannen, soepele harde werker. Ik weet dat Mireille zich heeft afgevraagd of het wel goed kwam met ons, na de 3-daagse training die zo intensief begeleid werd… nu moest ik immers alleen met mijn sensibele dametje aan de slag…. Maar het is allemaal nog steeds zo goed uitgepakt. Ik krijg stukje voor stukje vertrouwen terug, wordt zelfverzekerder in mijn rijden en mijn paard blijkt een prima leerpaard. Doe ik iets verkeerd, dan krijg ik het meteen op mijn bordje. In de lessen krijg ik de juiste aanwijzingen om mezelf en daarmee mijn rijden en mijn paard te verbeteren. Ik heb zelfs weer een ontspannen buitenrit gemaakt.

Mireille weet je uitstekend te motiveren door haar eerlijke, soms confronterende maar altijd positieve insteek. Ze heeft geen verborgen agenda en wil je het beste uit jezelf en je paard laten halen. Ik heb voorlopig mijn startkaart opgezegd omdat ik de druk van het presteren niet wil voelen. Het lukt me nu ontspannen en fijn te rijden, op een eerlijke manier naar mijn paard. En dat is waar het uiteindelijk om gaat.