Augustus 2009

Tai Bo is een eigen gefokt paard en is inmiddels al weer 9 jaar oud.
Ik heb hem van jongs af aan en ken hem dus als de binnenkant van mijn broekzak.
Het is een heerlijk paard met een geweldig karakter, nieuwsgierig en betrouwbaar. Ik heb hem samen met mijn vader ingereden en het ging super, totdat ik net wedstrijden met hem wilde starten.

Ik had 's avonds les en daar ga ik altijd met de trailer naartoe. Ik wilde Bo van de trailer halen, maar dat is compleet fout gegaan. Hij heeft zich half omgedraaid en is toen in paniek geraakt. Het enige wat ik kon doen was de trailerklep dichthouden, totdat hij kalmeerde. Gelukkig dat een vriendin hem voor vast kon pakken en toen werd hij rustig. Helaas was toen het kwaad al geschied. Zijn achterbeen lag helemaal open. Geen leuk aanblik. Hij is dezelfde avond nog geopereerd met daarop volgend een revalidatieperiode. Ik ben het daarna zoetjes op gaan bouwen door veel te stappen. Ik ben weer gaan rijden en ook wedstrijden gaan starten, maar het rijden ging steeds minder. De lol ging er steeds meer af en bij Bo was dat geloof ik ook het geval. Het was iedere keer een gevecht.

Ik ben via mijn (ex)collega en inmiddels goede vriendin Carolien bij Mireille terecht gekomen. We hebben samen een clinic bij Mireille gevolgd en toen was ik verkocht.
Ik heb het roer helemaal omgegooid en ben volgens methode de Bodt gaan rijden. Heerlijk was dat, wat een opluchting. Ik zat weer met een grote grijns op mijn gezicht op het paard en ik kan je vertellen dat Bo ook steeds vrolijker werd (hè Mireille).

Na een kreupelheid en een operatie aan zijn hoofd (Tai Bo had een grote kiste in zijn voorhoofd) zijn we weer fanatiek aan het trainen. En, gaan we binnenkort het wedstrijdterrein weer onveilig maken!

Tai Bo is dus een paard met een heel verhaal en dan heb ik nog niet alles verteld, maar ik zou hem voor geen goud willen missen. Ik hoop dat ik nog lang van hem mag genieten.

Groetjes Liesbeth