Stal Mireille
Slide background

Let Op!

Vanaf 1 September

is ons nieuwe adres:

(Omgeving Apeldoorn)

Plagweg 16

7399 RN

Empe

Na jarenlang andermans pony's bijgereden te hebben, werd het tijd voor een eigen pony. Na veel overleg en overtuigingspraatjes was het in November 2010 zo ver: ik kreeg een definitieve toezegging om op zoek te mogen gaan. En daar gingen we dan. Marktplaats en sporthorses afgestruind, gebeld, gemaild. Uiteindelijk in November naar een pony gaan kijken. Leuke 4-jarige NRPS ruin die naar de naam "Kregel (van Opstee)" luisterde. In de advertentie stond dat hij bomproof is en een echte kinderpony die veelzijdig ingezet zou kunnen worden.

Het proefrijden ging niet denderend, maar dat weet ik aan mijn eigen onzekerheid. Met de eigenaren spraken we af dat ik hem eind december een week op proef zou nemen en dan zou laten keuren. Domste keus ooit natuurlijk, want toen hij na een week op proef afgekeurd werd, was dat volgens de eigenaren mijn schuld en weigerden ze hem terug te nemen. Rechtsbijstand en alle ellende
ingeschakeld, het modder gooien was begonnen. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik in April 2011 uiteindelijk besloten om hem te houden, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem terug te geven aan deze mensen. Ik heb hem Bellamy genoemd, naar de zanger van de band Muse.

Een heel bewogen periode zou aanbreken, een periode met veel ups en downs. Periodes waarbij ik de wanhoop nabij was en huilend thuis zat omdat ik het niet meer wist met hem. Maar de periodes die dan wel goed gingen, maakten mij hoopvol. Bellamy is een lief paard, maar met een behoorlijke gebruiksaanwijzing. Aanraken was uit den boze, zeker als je zijn buik aanraakte mocht je af en toe een sprint trekken om de vliegende hoeven te ontwijken. Ook de hoeven uitkrabben was een issue, of hij gaf ze niet of hij beet je doodleuk in je benen of billen/rug.

Ook het werken met hem ging niet van een leien dakje. Met longeren kon hij zo heftig uit zijn dak gaan, dat ik er haast bang van werd. Door mijn eigen onzekerheid wist ik nooit zo goed hoe ik moest reageren en ik snapte eigenlijk ook niet wat er nou precies aan de hand was. Het rijden zelf wilde ook niet vlotten, eerst had ik geen passend zadel, toen die er was en ik het rijden goed op kon pikken, werd hij ziek. Tegen de tijd dat ie beter was, zijn we naar een andere stal verhuisd, waar ze een enorme buitenbak hadden. Het longeren in die bak was elke keer een drama, dus voor het rijden vreesde ik het ergste. Helaas werd dit ook waarheid, waardoor ik tijdens een rodeopartij van hem gevallen ben. Tijdens die val is ook al mijn zelfvertrouwen de grond in gezakt en ik durfde er niet meer op.

Na een periode aanmodderen, veel longeren en af en toe erop zitten tijdens mijn lessen bij Mireille, moest ik toch een knoop door hakken. Ik had geen paard gekocht om een beetje te gaan wandelen en te longeren, ik wilde dressuur rijden, een sprongetje maken op ze tijd en buitenritjes maken. Als ik daaraan dacht, kreeg ik het spaansbenauwd!

Omdat ik tijdens mijn les wel enigszins durfde te rijden, besloot ik met hem een weekje in training te gaan bij Mireille.

In januari 2012 was het dan zo ver, samen met een stalgenootje en Bellamy reisden we naar Echteld af. Daar eenmaal aangekomen mocht Bellamy even een uurtje van de reis bijkomen en toen werd ie gelijk met de stagiaire aan het werk gezet. Dit ging best goed, zij durfde hem gelijk aan te pakken en door te laten lopen. Dat was in mijn geval iets minder helaas. Na een week training was mijn onzekerheid wel iets verminderd, maar ik merkte zelf dat ik er nog lang niet was. Bellamy zelf heeft ook baat gehad tijdens deze trainingsweek, maar het was ook wel duidelijk dat hij zo vast zat in zijn lijf en scheef was, dat het niet met 2 keer per maand les opgelost zou worden. Mireille noemde hem zelfs een van de lastigste gevallen die zij in training heeft gehad. Na een paar telefoontjes
naar het thuisfront was het snel besloten: Bellamy zou zeker een maand bij Mireille in training blijven. En zo gebeurde het dat ik zonder Bellamy huiswaarts vertrokken ben na een week training.

Een maand zonder mijn Bellamy, wat was dat moeilijk! Van 6 à 7 keer per week naar stal, werd dit terug gevoerd naar 2 keer in de maand. Langzaam maar zeker ging Bellamy met stapjes vooruit. Ik probeerde elke week naar Echteld af te reizen met de trein, helaas gooide de gevallen sneeuw af en toe roet in het eten. Na drie weken training heb ik zelf nog een weekje bij Mireille gelogeerd om de methode nog iets beter onder de knie te krijgen en meer zelfvertrouwen op te bouwen. De laatste rit van die week vond zelfs in de zo gevreesde buitenbak plaats! Met een heerlijk gevoel ging ik naar huis en een weekje op wintersport. Na mijn vakantiezou ik hem op gaan halen.

Na een heerlijke wintersport vakantie mocht ik na een heel lange maand mijn pony eindelijk ophalen. Dacht ik. Want door de uitgebroken Rhino-epidemie kreeg ik rood licht van de staleigenaren waar hij gestald stond. Ik baalde enorm, maar besefte ook wel dat het beter zo was, aangezien ik het niet op mijn geweten wilde hebben dat we andere paarden zouden besmetten. Uiteindelijk mocht ik hem ruim anderhalve week later op gaan halen. We hebben nog een laatste les meegepakt in de buitenbak, zelfs nog een galopje gewaagd die heel erg goed ging, en toen was het tijd om afscheid te nemen. Eindelijk mocht Bellamy weer mee naar huis!

Thuis was het natuurlijk nog even spannend met rijden, maar dat gaat steeds beter. Galop heb ik na een wilde galoprit in de bak tijdens de les even achterwege gelaten, maar zelfs daar heb ik me onlangs aan gewaagd. En de gevreesde buitenritten behoren (nog) niet tot de verleden tijd, maar ik heb laatst (mei 2012) me eerste kleine buitenrit gehad en die ging op een onvrijwillig galopje na heel goed! Dus we blijven positief en kijken vol goede moed naar de toekomst!

Via deze weg wil ik Mireille en Anja nogmaals bedanken voor alles. Dankzij hun hulp maken Bellamy en ik nog enigszins kans om een leuk koppel te worden en iets van dressuurrijden te bakken. Binnen een half jaar tijd is Bellamy van een scheve, chaggrerijnige pony naar een lief, leuk ondeugend beestje omgetoverd. En ik ben van een bang musje naar een ietwat zelfverzekerdere ruiter gegaan. De onzekerheid steekt af en toe nog de kop op, maar het wordt met de dag beter! Rijden is weer een plezier geworden en geen vervelende verplichting.

logo stal mireille small
Mireille den Hoed

Revalidatietrainer & Instructeur Klassieke Dressuur


Plagweg 16 - 7399 RN - Empe 
Tel: +31 (0)6 - 24 09 54 82 | info@stalmireille.nl

 CRKBO Instelling  CRKBO Instelling sbb beeldmerk